Edmund Krause

Edmund Krause urodził się w 1908 roku w Żninie. Ukończył seminarium duchowne w Gnieźnie, a w 1931 roku przyjął święcenia kapłańskie. Po rocznej pracy w katedrze gnieźnieńskiej wstąpił do Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego à Paulo. W 1934 roku złożył śluby zakonne. Studiował w Rzymie w Instytucie Misjologicznym Kongregacji Rozkrzewiania Wiary, gdzie obronił pracę doktorską. Po powrocie do Polski działał w Stowarzyszeniu Przyjaciół Polskiej Misji w Chinach i redagował pismo poświęcone misjom.

Podczas II wojny światowej był proboszczem parafii św. Krzyża w Warszawie. Po kapitulacji stolicy przejął od żołnierzy Batalionu Stołecznego ich sztandar i ukrył go w kaplicy Matki Boskiej Częstochowskiej. W październiku 1939 roku został aresztowany wraz z zakonnikami i osadzony na Pawiaku, skąd zwolniono go po interwencji biskupa Antoniego Szlagowskiego. W 1941 roku wraz z Zofią Kossak-Szczucką współzałożył Front Odrodzenia Polski. Pomagał także przekazywać więźniom Pawiaka konsekrowane hostie. Zmarł 17 kwietnia 1943 roku w Warszawie z powodu nieleczonej choroby nerek. Został pochowany na Starych Powązkach.

Na podstawie artykułu „Edmund Krause (duchowny)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.